آرزو

وقتي تو نيستي، همه چيز رنگ اي كاش... و اي خوشا... مي‌گيرد. رنگ زيبايي است چون اميد مي‌دهد اما ديگر اميد هم رنگ و رويي ندارد. خودت را مي‌خواهم، خودِ خودت...

 

اي خوشا در ديده اشكِ جويباران داشتن              

در نگـاه خستـه‌اي لبـخنـد ياران داشتن

بر سر راهي نشستن، چشم بر در دوختن               

گَـرد راهش تـوتيا بر گِرد چشمان داشتن

از لـب پـر خنـده‌اي شهد و شكر آويختن                  

در غـم تنهـايي‌اش دل سوگواران داشتن

در گلستـان رخش زنبـور عـاشق زيستن                   

در ميستان لبش حالي چو مستان داشتن

بـا نـداي آسمـان از جـاي خود برخاستن                    

در قدوم مقـدمش، ره بوسـه باران داشتن

نام او را بي‌خبـر در عمق جـان انـداختن                    

وز بـراي ديـگران بر سينـه دربان داشتن

پيشِ تيرِ عشق آميـز و كمـانْ ابرويِ مهر                  

قلب و جـان آمـاده بهر تيـر باران داشتن

در به در منزل به منزل حلقه بر در كوفتن              

بر درش آزاده بودن، دل به زنـدان داشتن

|+| نوشته شده توسط مهدی آزاده در سه شنبه پنجم دی 1385 و ساعت 10:28 |